درود بر خسروِ پیروزبخت، شاهِ شاهان، بهترینِ مردان، پاول، پیشکارتان!
فرزانگی(فلسفه، حکمه)، که دانشِ راستینِ همه[ی چیزها] بُوَد، اندر شماست؛ و از فرزانگی که اندر شماست برایتان پیشکشها فرستم. این مایهی شگفتی نَبُوَد که از بوستانِ فرمانرواییتان پیشکشهایی برایِ شما فرازبَرَند، [چونانکه] از ایزدآفریدهها یزِشهایی(قربانیهایی) برایِ ایزد فرازمیآورند. پیشکشی که من فرستم از سخن است، چه فرزانگی، که بهتر از همهی پیشکشهای دگر بوَد، به میانجیِ سخن رُخ نماید. همانا، چنین است آنچه فرزانگی دربارهی فرزانگی گوید: «میوههایم بهتر از زرِ ناب و بار و برم بهتر از سیمِ شاهوارند». اینک، تندرستی و زور و توانایی و خدیوی و پادشاهی و شهریاری و آشتی و رایها و آیینها، و گزیده گویم، همه[گونه] کنشهای نیک.
این نوشته را به همراهِ پانوشتهای سنجشگرانه از «این جای» بارگیرید.
* برگرفته از: پاولِ پارسی، گویاییِ ارستو، پارسی از بزرگمهرِ لقمان، ویرایشِ دوم، رویههای ۴۹ و ۵۰.
